روی تخت غلت میخورم.بیدارم اما حال دیدن دنیا رو ندارم.اونقدر فکر برای فکر کردن دارم که خواب هم از دستم فرار کرده.باز اون صدای لعنتی ساعت بالای سرم و باز دست من که عین یه پتک رو سرش فرود میاد تا خفش کنه.جهت مردم آزاری به گوشی سیمین هی تک میزنم تا پاشه درس بخونه! دو مشت آب به صورتم میپاشم و پشت سرش سه تا خمیازه طولانی...

یه راست میرم آشپزخونه،کتری رو میذارم به جوش،کنارش وایستادم تا گرم شم و کتاب توی دستم رو باز میکنم.همیشه از حفظیات بیزارم،کلمه هایی که حتی نمیدونی منظور بعضی هاشون چیه؟اما مجبوری مثل یه بسته کپسول قورتشون بدی تا کارت به تزریقاتی نکشه...

ساعت 5 صبح بود.مثل هر روز،تموم روزای رفته امسال و تموم روزای آتی امسال فقط منم و من و یه چیز دیگه...صدلی جاروی خسته ای که روی آسفالت خیابون این ور و اون ور کشیده میشه،صدای ناله یه مرد نارنجی پوش که هر روز راس ساعت 5 صبح بهم صبح به خیر میگه و در نهایت صدای غل غل آب کتری که به شنیدنش عادت کردم./...